|
خشت اول
مجتبی گروسی-سینماتوگراف: هنوز چند روزی از اسفند سال 1388 نگذشته بود که افتتاحیه جشنواره ای با عنوان "جشنواره جوان ایرانی" با مدیریت سازمان ملی جوانان سروصدای زیادی برپا کرد. موضوع اخبار هم بیشتر حول حاشیه های برگزاری افتتاحیه، حضور و غیبت برخی افراد در این مراسم و همچنین ابراز شگفتی از تعیین دبیران بخش های این جشنواره و بهويژه سخنگوی آن، (خانم شبنم قلی خانی- بازیگر) بود. هفت داور این جشنواره که با هدف شناسایی و معرفی جوانان موفق ایرانی از عمق روستاهای کشور تا مرکز پایتخت ایران در 13 رشته برگزار شد، چهرههاي تلویزیونی بودند. دبیر بخش قرآن فرزاد جمشیدی، حمید گودرزی در بخش فیلم، علی سلیمانی دبیر بخش هنر نمایشی، بخش موسیقی روزبه نعمت اللهی، امیر حسین مدرس دبیری بخش ادبیات و طنز، بخش رسانه محمد رضا حسینیان و همچنین الهام حمیدی داوری جوان بخش جوان ایرانی خارج از کشور را برعهده گرفت.
انتخاب دبیران به روش مشهور بودن و چهره بودن افراد نکته ای است که باعث می شود تبلیغاتی بودن جشنواره و انجام برای بیلان کار بیش از پیش به ذهن بیآید. همچنین گسترده نبودن داوران و انتخاب اکثریت آنها از میان هنرمندان تلویزیون موجب شده تا فعالان و آگاهان نسبت به مسایل جوانان از نتیجه این جشنواره متناسب با اهداف جشنواره ابراز نگرانی کنند.
نکته قابل توجه اینکه ورود ضرب الاجلی به این جشنواره که با هدف جایگزینی و ارتقای جشنواره "حضرت علی اکبر(ع)" بود، موجب شد تا داوری و اجرای بخش های مختلف آن شاهد کاستی ها و ناهنجاری هایی باشد.
اختتامیه ها تایید کننده نگرانی منتقدین به افتتاحیه
اختتامیه بخش های مختلف این جشنواره هم با حضور شخصیت های گوناگون سیاسی و در مدلی تبلیغاتی برگزار شد که فضای ذهنی برخی منتقدین نسبت به وجود کار تبلیغاتی با مایه ضعیف را تقویت می کرد.
برگزاری اختتامیه ها در هتل المپیک، مرکز همایش های برج میلاد، کاخ موزه نیاوران، اریکه ایرانیان، کاخ موزه گلستان و با حضور افراد سرشناس و شاخص مانند آیت الله صدیقی امام جمعه موقت تهران، آیت الله مقتدایی رییس مرکز حوزههای علمیه، حدادعادل رییس کمیسیون فرهنگی، رحیمی معاون اول رییس جمهور، ضرغامی رییس سازمان صدا و سیما، دارابی قائم مقام سازمان صداوسیما و عضو جمعيت ايثارگران انقلاب، وزرای ارشاد، کار، تعاون و دفاع و دوبار حضور اسفندیار رحیم مشایی هرچند می تواند به عنوان یک نقطه مثبت برای این جشنواره تلقی شود، اما بیش از هر چیز جمله حدادعادل را با قرائتی نو در ذهن تداعی می کند که "بذرپاش در حال بذر پاشیدن برای آینده است".
در مورد داوران جشنواره هم نگرانی ها تایید می شود و در طول نزدیک به پنج ماه برگزاری جشنواره، تنها در هفته های آخر شاهد حضور پررنگ امثال خانم شبنم قلی خانی در تبیین جشنواره جوان ایرانی داشتیم که خود مهر تاییدی بر بی تجربه بودن این افراد و استفاده تبلیغاتی از آنان بود.
هرچند کار برخی از این داوران چهره مانند حمید گودرزی به منزل آخر هم نرسید و همان ابتدای کار با وساطتت برخی افراد تاثیرگذار روی بذرپاش مانند مسئول دفتر سابق وی، گذاشته شد.
گودرزی در همان زمان ضمن ابراز شگفتی از این مسئله می گوید: "ما را به اتاقي بردند. من فكر ميكردم الان اتاقي را آماده ميكنند تا ما به سئوالات جواب بدهيم. يك دفعه آمدند و گفتند كار تعطيل است. گفتم براي چي؟ گفتند يك آقاي آشتياني نامي گفتند. به يكي از دوستاني كه پيش من بود، گفتم برويد و بگوييد كه ما جلسه را تعطيل نكردهايم. آنها گفتند نميخواهد شما بگوييد، ما خودمان اين كار را انجام ميدهيم."
حاشیه هایی پررنگ تر از متن
هر چند در تأثیرگذاری کلیت جشنواره جوان ایرانی بر ایجاد انگیزه و شور و تحرک در اقشار مختلف جوانان شکی نیست، اما نبود مدیریت منسجم و نظارت کیفی و کمی ضعیف روی جشنواره، موجب شد تا با ايجاد برخي حاشیه ها، این جشنواره نیازمند بازنگری اساسی باشد.
تک خوانی خانم معلول درجشنواره جوان با توانایی خاص، حضور خواننده غیر مجاز(شهرام شکوهی) در اختتامیه هنرهای تجسمی، حضور میترا حجار بازیگر ایرانی که در خارج از کشور چند فیلم بدون حجاب بازی کرده است و مجددا به کشور بازگشته، در جشنواره جوان ایرانی خارج از کشور، و هیجان افراطی و بی بند و باری و همهمه در سخنرانی بذرپاش در اختتامیه جشنواره موسیقی، که حتی به حذف برخی از عکس های این مراسم از خبرگزاری ها منجر شد، گوشه ای از حاشیه های این جشنواره بوده است.
اما در بخش هنرهای نمایشی از آنجا كه اين جشنواره با تبليغات وسيع در سطح كشور فعاليت خود را آغاز كرد و يكي از شعارهاي اساسي آن جوان و كشف استعدادهاي جوان به خصوص استعدادهاي شهرستاني بود و اميد آن مي رفت كه در اين جشنواره ملي، حضور شهرستان ها پر رنگ تر باشد اما متاسفانه اين اميد با اعلام متون پذيرفته شده در بخش هنرهاي نمايش كه 29 اثر از 50 اثر را شهر تهران به خود اختصاص مي داد، از بين رفت.
در بخش رسانه هم که با داوری افرادی همچون محکی رییس موسسه همشهری (ارگان مطبوعاتی شهرداري تهران) از خبرنگاران اصلاح طلب همشهری جوان، همشهری ماه، اعتماد، روزنامه خبر، همشهری، خبرگزاری مهر و چند روزنامه دست چندمی اصلاح طلب شهرستان ها تقدیر و تشکر شد تا از این پس خبرنگاران متعهد و دلسوز و انقلابی به فرموده سازمان ملی جوانان، خبرنگاران اصلاح طلب را آیینه فعالیت خود قرار دهند!
در بخش سرباز جوان، وحیدی وزیردفاع و فرمانده نیروی زمینی ارتش در مصاحبه هایی تاکید می کنند که خوب است جوان ها تا قبل سربازی ازدواج نکنند و دخترشان را هم به جوانی که سربازی نرفته باشد، نمی دهند! البته با حساب این مصاحبه ها جوانان تا قبل از 25 سالگی در صورت اخذ لیسانس و 28 سالگی در صورت اخذ فوق لیسانس کلا قید اجرای دستور دین و سفارش پیامبر را بزنند!
حرف آخر
مطمئنا جملات بالا تاکید بر دقت بیشتر در نحوه برگزاری و چگونگی مدیریت برنامه های این جشنواره دارد تا ایرادهایی همچون موارد یاد شده، اصل این جشنواره ملی را زیر سئوال نبرد. امید است دست اندرکاران سازمان ملی جوانان با استماع نقد منصفانه رسانه ها به رفع کاستی ها بپردازند تا در کشوری که جوانان نمونه آن مانند شهید باقری یا قهرمان کتاب دا الگوی خود را فرزند رشید اباعبدالله الحسین، حضرت علی اکبر علیهم اسلام و حضرت زینب سلام الله علیها قرار دادند، عده ای نتوانند الگوهاي ديگري را به خورد جامعه جوان ايراني بدهند.
+ نوشته شده برای سه شنبه پنجم مرداد 1389
برای ساعت11:10 توسط مجتبی گروسی
|
|
"طلا و مس" را نبايد از دست داد كه شديدا در اين بحران سينمايي كشور ارزشمند است و ديدني... شايد اين شعري كه استاد اخلاق در درسش براي طلاب مي خواند، كمي داستان فيلم را برايتان بازتر كند:
"طلا و مس" حکایت طلبه ای است (طلبه به معنای کسی که می جوید و می کاود و در طلب است، طلب بهتر بودن) در جستجوی دروس اساتید اخلاق، و در عین حال طلبه ای برای زمان حال، با آن همه گرفتاری های زمانه ای و مردمی. نگاه های منفی بسیاری را باید بپذیرد و مشکلات را ببیند و چشم را بر ناهنجاری هایی که به چالش می کشند همه دین و ایمانش را ببندد و... خود را از این منجلاب به سلامت بیرون بکشد.
همسر او اما یک زن نمونه است؛ همسری وفادار و مادری مهربان و همسایه ای دلسوز. اوست که دختر صاحبخانه را تنها برای رضای خدا به خانه می آورد و به او که دائم در حال گوش کردن به آهنگ های غنايی است، قرآن می آموزد و برای دخترش که دارد در خانه ای با آموزه های دینی بزرگ می شود، می رقصد و در این راه، تعادل را برای دنیای کودکانه هر دو بازمی گرداند. او در عین حال زن است، با همان احساسات متلاطم و هم اوست که دختر صاحبخانه و مادربزرگش را وقتی از بیماری اش رنج می کشد، از خانه بیرون می کند و بی جهت به تقلا می پردازد و خانه را به هم می ریزد. و در عین این ها وقتی به سید زن دیگری را برای جانشینی خود معرفی می کند و با شوخی به ظاهر جدی سید در قبال این امر بر می خورد، آشفته می شود.
در اينجا بايد اشاره كرد "طلا و مس" داستان خودش را دارد. يعني قرار نيست صرفاً به خاطر دست گذاشتن روي روحانيت، آنها را به چالش بكشد وبا شوخي با خط قرمزها براي خود هوادار جمع كند.
